As algas mariñas

O termo “alga” aplícase aos organismos de natureza vexetal, xa sexan de auga doce ou auga salgada, que non desenvolven flores como o fan as plantas vasculares terrestres e acuáticas.

A maioría das algas son capaces de elaborar sustancias orgánicas a partir do dióxido de carbono (CO2) e de sustancias inorgánicas disoltas na auga. Este proceso -denominado fotosíntesis- cúmprese a través da clorofila, un pigmento verde presente nas células, que actúa transformando a enerxía luminosa en enerxía química. Os sales e outras sustancias nutritivas poden ingresar por calquera punto do seu corpo.


A diferenza das plantas vasculares terrestres, non posúen tecidos de condución nin de sostén. Mantéñense erguidas porque ao desenvolverse na auga a gravidade non actúa sobre elas.

É importante determinar tamén algunhas outras características que definen ás algas, como a presenza ou ausencia de flaxelos nas súas células reprodutivas e a estrutura dos mesmos, a composición da parede celular, o tipo de produto que resulta do proceso fotosintético e a estrutura do cloroplasto.


A importancia ecolóxica das algas

As algas ocupan o primeiro elo da cadea alimenticia no ambiente acuático. Son produtores primarios capaces de elaborar sustancias orgánicas a partir de sustancias inorgánicas, transformando a enerxía luminosa que provén do sol en enerxía química. Esta é a esencia da fotosíntesis.

As algas que forman parte do fitoplancto son aquelas que viven libres na masa de auga. Elas serven de alimento ao zooplancto, do que logo se nutren distintos tipos de carnívoros. Este ciclo péchase por acción dos fungos e bacterias que descompón a sustancia orgánica en elementos e compostos inorgánicos.


En cambio, as algas bentónicas son as que crecen fixas ao substrato, tanto no ambiente mariño como no de auga doce, cumprindo un rol similar ao do fitoplancto.

Ademais de ser o primeiro elo nas cadeas alimenticias, as algas do bentos teñen un papel moi importante na organización espacial das comunidades mariñas. As máis pequenas forman céspedes e son accesibles aos organismos que se alimentan raspando o fondo. As máis grandes -como os bosques de Laminariales- provén de apoio e refuxio aos animais que caracterizan comunidades complexas. Estes poden desenvolverse entre as algas, baixo a súa dosel, sobre a súa superficie e aínda en galerías que perforan dentro das máis voluminosas.

palyginti kainas